Czy absolwenci szkół muzycznych, którzy nie zostali muzykami, to „niedoszli soliści”?

Cześć! Jako że to mój pierwszy wpis, napiszę parę słów o sobie.

Mam na imię Marcin. Jestem muzykiem – skrzypkiem zajmującym się muzyką dawną – a do tego realizatorem dźwięku i fotografem amatorem.

Pasjonuje mnie socjologia kultury oraz zależności pomiędzy dobrostanem artystów a docieraniem z kulturą wysoką do różnych grup społecznych. Interesuje mnie popularyzacja sztuki, jej zalet i wartości. Im dłużej się tym zajmuję, tym więcej odkrywam cech, o które wcześniej kultury bym nie podejrzewał.

Łącząc te obszary jako poligon badawczy i wykonawczy, stworzyliśmy Fundację Neurofonia.

Słowo „neuro” ma dla mnie również bardzo osobiste znaczenie. Choroba neurologiczna sprawiła, że musiałem mocno ograniczyć granie. Paradoksalnie właśnie wtedy zacząłem uważniej przyglądać się zawodowi muzyka – już nie tylko od strony sceny.

Zobaczyłem, jak niewielka jest społeczna wiedza o tym, ile wysiłku fizycznego i psychicznego kosztuje profesjonalne granie. Ale dostrzegłem też drugą stronę problemu: jak często sami muzycy nie dbają o siebie – o ciało, psychikę, regenerację czy zwykłą higienę pracy. Kto myśli o tym, żeby przed wyciągnięciem instrumentu z futerału zrobić porządną rozgrzewkę – jak sportowiec – by nie narażać się na poważne kontuzje?

Mówienie o tym to jeden z kroków, który – miejmy nadzieję – da muzykom materiał do przemyślenia, jak ogromna jest ich wartość.

Zacznijmy jednak od lekkich form!

[Cykl: Hmmm? Neurofonia? | Praca artysty i misja kultury #1]

Teza: Czy absolwenci szkół muzycznych, którzy nie zostali profesjonalnymi muzykami, to tylko „niedoszli soliści”?

Niespecjalnie zgadzamy się z tą obserwacją.

Oprócz licznych korzyści osobistych, ludzie ci stają się naszymi przewodnikami po kodzie kultury. Powszechny mit głosi, że jeśli ktoś po 6 czy 12 latach morderczej nauki nie robi kariery wirtuoza i nie staje co tydzień na podium w filharmonii, to jego edukacja poszła na marne. System i społeczeństwo przyzwyczaiły nas do oceniania sukcesu wyłącznie przez pryzmat estrady i dyplomów.

Ale czy słusznie?

Nauka gry na instrumencie to trwająca często ponad dekadę głęboka inicjacja kulturowa. Absolwent szkoły muzycznej – niezależnie od tego, czy zostaje zawodowym muzykiem, czy po latach zmienia ścieżkę i zostaje budowlańcem, pracownikiem korporacji, lekarzem czy piekarzem – otrzymuje coś unikalnego: znajomość kodu kulturowego.

I co z tego? Bardzo wiele.

W szkole muzycznej uczy się języka, który od setek lat operuje ludzkimi emocjami. Słuchając i grając, wywołuje melancholię, irytację, uśmiech. Rozumie muzykę, malarstwo i teatr, dzięki czemu nie czuje lęku przed wejściem do świata sztuki wysokiej.

W świecie, w którym prawie 80% społeczeństwa obcuje z kulturą wyłącznie samotnie przed ekranem smartfona, tacy ludzie są bezcennym kapitałem. Nie są „odpadem z procesu selekcji solistów”. To często aktywni liderzy, strażnicy i tłumacze języka estetyki i historii. To oni zabierają znajomych na pierwszy koncert, opowiadają dzieciom o instrumentach czy zakładają amatorski zespół w małym miasteczku.

Inni, pozbawieni tego doświadczenia, widzą to i dołączają, stając się częścią nowo powstałej społeczności. Tam, gdzie działają tacy ludzie, kultura kwitnie. A takie miejsce staje się atrakcyjniejsze nie tylko dla mieszkańców, ale i dla turystyki oraz lokalnych inwestorów. Aktywne życie kulturalne sprzyja budowaniu więzi i poprawia jakość przestrzeni publicznej.

Kultura nie jest więc wyłącznie kosztem ani prostą rozrywką – to kluczowy element zwiększający społeczny i gospodarczy potencjał całej okolicy.

Zamiast mierzyć sukces edukacji muzycznej liczbą wyprodukowanych wirtuozów, patrzmy na jej absolwentów jak na architektów kapitału społecznego – ludzi, dzięki którym sztuka realnie krąży w społeczeństwie.

Marcin | Neurofonia Team

Zapraszamy na nasz profil: https://www.facebook.com/FundacjaNeurofonia/

Wasze komentarze i przemyślenia to dla nas doskonały materiał edukacyjny. Chcemy je zbierać i budować na ich podstawie bazę wiedzy pomagającą łączyć twórców z odbiorcami. Piszcie śmiało i stańcie się częścią Neurofonii!